نفس...
دلنوشته های نفس...
بـــــامـــن بــــگوتــــاکیســتی مهـــری؟بـگومـاهی؟ّبــــگو خــــــــــوابی؟خیـــــــالی؟چیســـتی؟اشـــــــکی؟بـــگو اهـــــــــی؟بـــــگو رانــــدم چو ازمـهرت سخن،گـــفتی بســــوز ودم مــــزن دیــــگربـــگوازجـــان مـــن،جــانا چه میخواهــی بــــگو گیــرم نمی گیــــری دگـــر،زاشـــــفته ی عشـــــقت خبــــر بـــــرحال مـــن گاهـی نــــگر،بامـــن سـخن گاهــی بگــــو غمــــخواردل مـــه نئـــــــــی،از درد مـــن آگــه نــــــئی والله نـــــئی،بــــالله نئــــی،ازدردم آگـــــاهــــــی؟بـــــــــــــــــگو درخــــلوت من ســـــــرزده،یـــــک ره درآ ســــــاغر زده آخرنـــگویی سرزده از مــــــن چه کوتــــــاهـــــــــی؟بـــــگـــــــــو مـــن عـــــــــاشق تنهــــاییم سر گشــــــــته یــــی شیداییم دیوانه ی رســـــــــواییم تــــــوهــــرچـــه مــی خــــــواهــــــــی،بگو» به این که نباشی... نه... عادت نکردم... قسم خورده بودم... اگه ازتوجداشم... ولی دیدم نمیشه... نمیشه...نمیشه... نه امروز ونه دیروزو نه فردا... همیشه... چقدرقصه گفتم... که دریابخوابه... چقدرگریه کردم... نفهمم سرابه... نفهمم کجام ونفهمم کجایی... چقدرباتو بودم توعین حدایی.... گفته بودی که بگو... چه بگویم ای دوست؟...(نفس!!!).. چه بگویم که سزاوار شنیدن باشد؟... زیرشلاق سکوت... بهترازنعره دیدن باشد؟ اشتیاقم بس نیس؟ باتوام... طرز نگاهم بس نیس؟...
تورابه تمام دوستت دارم های عالم قسم،بانگفتنش باقی قلبم راهم نشکن...!
روزاول که دل من به تمنای توپر زد، چون کبوتر لب بام تونشستم، توبه من سنگ زدی،من نه رمیدم،نه گُسستم،... بازگفتم که:«توصیادی ومن اهوی دشتم تا به دام تو درافتم همه جاگشتم وگشتم حذر ازعشق ندانم،نتوانم!» اشکی ازشاخه فروریخت... مرغ شب،ناله ی تلخی زدوبگریخت... اشک درچشم تولرزید، ماه برعشق توخندید! یادم اید که:دگرازتوجوابی نشنیدم پای در دامن اندوه کشیدم. نگسستم،نرمیدم. رفت درظلمت غم،ان شب وشبهای دگرهم، نکنی دیگرازآن کوچه گذرهم... بی تواما،به چه حالی من ازان کوچه گذشتم!
روزهاامدند... ساعتهارفتند... ثانیه ها له شدند... من خم شدم... نگاهم مات شد... خیره شد... دراخر،قفل شد...به در!... امااونیامد..!...ولی دیگری را...بادست پسش میزنم،هلش میدهم،امادریغ ازیک تکان کوچک!...ازاین زندگی خسته ام...
§ روز اول زمین راافرید.. § روزدوم اسمان را... § روزسوم دریا را... § روزچهارم رنگ ها را... § روزپنجم حیوانات را... § روزششم ادم را... § وروز هفتم...خداانیشید دیگرچـــــــه بیافریند تا خلقت کامل وزیــــــــــبا شود...؟... § وتــــــــــــو رابرایم افرید وخلقت کامل وزیباشد...
من عادت نکردم به شبهای سردم...
جای،میان تمام خورده ریزه هایم قلبم،جایی که انگارهنوزهم سالم است وطپش دارد،مالش می رود.خوشش می اید،ازاین قاطعیت،ازاین جدیتی که با آن کوچکترین جمله ی عاشقانه رامیگویی...همان که درتنهاییم درگوش دل وجانم اکو میشود...که: دوستت دارم...
درهوایی که نه افزایش یک ساقه طنین دارد ونه پرواز پری می رسد از روزن منظومه ی برف تشنه ی زمزمه ام...
شبها گذشتند...
تقدیم به تــوکه وجـــودت ازنــــــــــاز وکلامت ازعشــــــــــق وحضورت اززندگی الهام گرفته...برایم بمان که سراغاز بودنم هستـــــــــی...
§ خداوند خلقت رادر هفت روزکامل کرد...
MiSs-A |